Blog ‘Muziek in de journalistiek’ #4

Quint Kik is onderzoeker bij het Stimuleringsfonds en verwoed muziekliefhebber. Om niet geheel te verdrinken in de cijfers van zijn huidige onderzoek naar de kwaliteit van de nieuwsvoorziening in de regio, blogt hij in zijn vrije tijd wekelijks over ‘lofzangen’ op de pers. Deze week: I’d Rather Go Blind van Etta James.

Afgelopen week bepaalde de rechter dat de gemeente Landerd het contract voor publicaties in huis-aan-huisblad Tekst & Uitleg tot 1 juli 2013 dient te handhaven. De aanhoudend kritische berichtgeving over ambtenaren was voor de gemeente aanleiding om het contract op te zeggen.

Het bericht roept een gevoel op van deja vu: iets vergelijkbaars deed zich in 2009 voor rond de Utrechtse burgervader. Omdat een volwassen (lokale) democratie uiteindelijk beter vaart bij kritische journalistiek, is een beter aanknopingspunt om stil te staan bij het hoogtepunt in het oeuvre van de schaduwkoningin van de soul Etta James welhaast ondenkbaar.

Verkeerde mannen en genotsmiddelen

De in 2012 overleden Etta James was de allereerste Queen of Soul die Aretha Franklin niet alleen in jaren, maar ook qua diepgang eenvoudig wist te kloppen. Ze stond echter ook bekend als een notoir geval van iemand die op cruciale momenten steeds weer haar eigen carrière saboteert. Actief sinds de jaren vijftig – als vijftienjarige scoorde ze al haar eerste hit met het onverbloemde ‘The Wallflower’ – was Etta er sinds 1964 niet meer in geslaagd de zwarte hitlijsten te bereiken. Reden genoeg voor platenbaas Leonard Chess om haar met een retourtje Muscle Shoals, Alabama op pad te sturen.

In de Fame Studios aldaar werd de zwangere Etta opgewacht door producer Rick Hall en zijn pool van topmuzikanten. Nog maar kort daarvoor hadden zij klassiekers als Mustang Sally en Do Right Woman uit hun opgestroopte mouwen weten te schudden. Etta’s inbreng bestond uit een onuitputtelijke inspiratiebron waar verkeerde keus qua mannen en genotsmiddelen (heroïne) garant voor stonden. Wat ook hielp: Etta’s peilloos diepe ziel, die haar in staat stelde om zonder warm te hoeven draaien een staaltje ‘hard driving heavy preaching soutthern fried soul’ ten beste te geven.

´I’d Rather Go Blind’

Nagenoeg alle nummers van het album Tell Mama waar de Muscle Shoals-sessies in resulteerden, werden in een take opgenomen. Niet alleen de ‘Fame Gang’ was onder de indruk; ook Leonard Chess moest naar verluidt even de ruimte verlaten om stilletjes in een hoekje te huilen, nadat hij Etta voor het eerst het ‘I’d Rather Go Blind’ hoorde zingen.

Terug naar het lokale bestuur in Landerd: met het devies van het titelnummer – Tell Mama/All about It/Tell Mama– hebben B&W klaarblijkelijk weinig op. Bij de track Watchdog (I Don’t Need No Watch Dog) zal het college zich mogelijk beter thuisvoelen. Het is te hopen dat ze zich daarbij niet doorschieten en zich gaan vereenzelvigen met het ‘I’d Rather Go Blind’.

Waar: Tell Mama verdient een plaats in de collectie van iedere zelfverklaarde soulkikker. Relatief eenvoudig te bemachtigen in de heruitgave uit 2001 met maar liefs 10 bonus tracks van dezelfde sessie die het oorspronkelijke album niet haalden, maar daar beslist niet voor onderdoen. Voor wie verder wil schatgraven is The Fame Studio Story van harte aanbevolen.

Reageer

Geef een reactie

*