Innoveer als een (muziek)journalist

Quint Kik is onderzoeker bij het Stimuleringsfonds en verwoed muziekliefhebber. Hij presenteerde in september zijn onderzoek naar de waakhond in de regio. Daarnaast blogt hij in zijn vrije tijd wekelijks over ‘lofzangen’ op de pers aan de hand van actualiteiten in de krantenwereld.

Toen ik als 11-jarige verzamelaar Star Wars-poppetjes inruilde voor 45-toerenplaatjes luisterde ik vooral naar wat er op dat moment in de hitlijsten stond (we spreken 1985 en ik was een groot fan van Duran Duran en Prince). Totdat mijn vader me wees op Veronica’s Top-100 Aller Tijden.

Hoewel The Reflex en 1999 hierin niet ontbraken, was ik vooral onder de indruk van Whole Lotta Love van Led Zeppelin en de Stones’ Sympathy for the Devil; beide fungeerden als breekijzer bij het verbreden van mijn muzikale horizon.

Innovatie in de perssector

Dergelijke breekijzers of horizonverbreders zouden goed van pas komen in de perssector; soms lijkt het wel alsof die alleen met flinke tegenzin bezig is zichzelf opnieuw uit te vinden. Misschien daarom wel een goed teken dat er vorige week woensdag bij de presentaties in het kader van de zesde ronde persinnovatie navenant veel ‘buitenstaanders’ (programmeurs, hogescholen en beginnende journalisten in plaats van uitgevers) in de arena traden om hun voorstellen te presenteren aan experts, bestuur en bureau van het Fonds.

Zouden al die kanshebbers nog eens gekeken hebben naar de voornaamste conclusies uit het rapport van Dialogic? Sleutelbegrippen uit de evaluatie van 63 projecten uit eerdere rondes waren onder meer ‘cross-sectorale vernieuwing’ en ‘onverwachte combinaties van partijen’. En durven te vernieuwen natuurlijk, in plaats van de kat uit de boom te kijken. Zo kwamen ook sommige muziekjournalisten er in het verleden achter dat zij eigenlijk veel betere muzikanten, ondernemers of actievoerders (of alledrie ineen) waren.

Van muziekjournalist tot actievoerder

In blog #8 schreef ik bijvoorbeed over Paul Morley, de voormalige NME-journalist die een pr-concept bedacht bij het door producer Trevor Horn op te zetten platenlabel en hiermee wereldwijd de naam vestigde van Frankie Goes to Hollywood. Zijn Smash Hits-collega Neil Tennant (blog #22) voorzag ‘a lot of opportunities’ toen hij de Pet Shop Boys formeerde, nu al bijna 30 jaar in het vak en onlangs met een nieuw album waarop ze Bruce Sprinsteen coveren (en er nog mee wegkomen ook).

Een tijdgenoot van Tennant en Morley ging nog een stapje verder: van het inblikken van doperwtjes via een carrière als muziekjournalist en zanger van de Boomtown Rats kwam ‘Saint’ Bob Geldof pas echt in zijn element als actievoerder tegen de honger in de wereld. Zijn inzet als organisator van Live Aid bezorgde hem een riddertitel en twee Nobelprijs-nominaties. Niet slecht voor een vermeende one hit wonder, die op het nippertje na ontkwam aan ‘currently residing in the where-are-they-now-file’-status.

Nummer geïnspireerd op telex-bericht

Tot de zomer van 1985 leek Geldof dit lot beschoren op grond van Top-100 Aller Tijden-klassieker I Don’t Like Mondays. Een nummer geïnspireerd op een telex-bericht dat binnenkwam toen Geldof geïnterviewd werd op een radiostation. Een zestienjarige opende het vuur op de speelplaats van een basisschool om naar eigen zeggen ‘die ellendige maandag wat op te vrolijken’. Een ongelofelijke daad, met een ongelofelijk motief, dat domweg vroeg om een ongelofelijk nummer, aldus Geldof.

Niemand houdt van maandag. Ook ik kreeg het voor de tweede achtereenvolgende week niet voor elkaar mijn maandagse deadline te halen. Dat staat echter in schril contrast tot het ruimschoots overschrijden van de innovatie-deadline. Een laatste ‘call to arms’ lijkt hier meer dan op zijn plaats; het Fonds roept studenten journalistiek op zich uiterlijk 1 december aan te melden voor The Challenge en volgende week woensdag mee komen te discussiëren tijdens het symposium De journalist in opleiding.

Kijk en luister

Te vinden op: Best of the Boomtown Rats

Reageer

Geef een reactie

*