Nederlands Dagblad deelt kennis over betaalmuur

Innoveren door het instellen van een betaalpoort en overgaan op het berlinerformaat: dat waren de twee belangrijkste veranderingen waarmee het Nederlands Dagblad in 2010 een succesvolle aanvraag deed bij het Stimuleringsfonds voor de Pers. Het project is inmiddels afgerond, dus is het tijd om te kijken hoe de zaken ervoor staan.

Door: Sean van der Steen

De kastanjes uit het vuur halen, dat was het doel van het ND en tevens de naam van het project. Het vuur in kwestie is die van online verdienmodellen, of meer specifiek: betaalmuren op nieuwssites.

Directeur en hoofdredacteur Peter Bergwerff zei destijds dat het implementeren van een betaalpoort ‘de kastanje uit het vuur halen’ is. “Als betrekkelijk kleine nieuwsorganisatie zijn we daartoe beter in staat dan onze grotere ‘zusters’, meende Bergwerff.

Het project kreeg 365.000 euro subsidie van het Stimuleringsfonds, waarmee het ND niet alleen een betaalpoort en het berlinerformaat wilde introduceren, maar zichzelf ook wilde “ontwikkelen tot een nieuwsorganisatie die unieke informatie produceert, niet alleen voor een Christelijk publiek.”

‘Berlinerformaat is het beste van twee werelden’

Rinder Sekeris, die binnenkort het stokje overneemt als directeur van Peter Bergwerff, heeft veel te maken gehad met de uitvoering van de verschillende onderdelen van het project. Sekeris heeft een realistische kijk op de zaken. “Als mensen de hele wereld onder hun muis hebben, waarom moeten ze je krant dan lezen? De tijd dat je als journalist een verhaal schreef dat haast vanzelfsprekend in de brievenbus belandde, is voorbij.”

De keuze voor het berlinerformaat, wat het midden houdt tussen tabloid en broadsheet, is opmerkelijk gezien het feit dat het een vrij zeldzaam formaat is. Sekeris legt uit: “We wilden naar een kleiner formaat, en we vonden een drukkerij in Gennep die overwoog om een berlinerpers aan te schaffen. De toezegging van ND om een krant te maken op dit formaat was genoeg voor de drukker om die pers te kopen.”

Sekeris vertelt dat het er niet alleen om gaat dat het formaat zeldzaam is. “Het berlinerformaat is het beste van twee werelden, omdat het voelt als tabloid en de uitstraling heeft van broadsheet. In de opmaak merk je dat enorm: je kunt zonder problemen een foto en drie artikelen plaatsen op de voorpagina, terwijl je in een tabloid veelal niet veel meer dan een foto en een artikel kwijt kunt.”

‘Bezoekcijfers hoger dan voor de paywall’

Daarnaast moest de betaalpoort de spreekwoordelijke kastanje uit het vuur halen. Hoe staat het daarmee? “Het gaat goed en het gaat nog niet goed genoeg”, aldus Sekeris. “De bezoekcijfers zijn nu hoger dan voor de paywall, maar als ik de investering afzet tegen de totale kosten, denk ik dat het met de huidige werkwijze nog een jaar of 7 duurt totdat we de investering terug hebben verdiend.”

Ook het instellen van de betaalpoort was geen pretje, vertelt Sekeris. “We hebben bestaande brokjes techniek samen moeten voegen, het was zeer gecompliceerd.” Waarom dan al die moeite? “Uitgevers hebben jarenlang hun content voor niks weggegeven”, zegt Sekeris. “Dan kan je als sector elkaar vragen: wie gaat er wat aan doen? Wij besloten om onze nek uit te steken en subsidie te vragen voor onder meer de betaalpoort. We wisten dat we in het ergste geval 95 procent van onze bezoekers kwijt zouden raken – maar aangezien we toch geld verloren op de website, dachten we: wat kan er eigenlijk gebeuren?”

Iets dat wel gebeurde, was moord en brand-geschreeuw op internet. “We kregen heel veel klachten binnen. Twitter-verwijzingen stortten in en mensen begonnen te piepen.” Ook in de media is de betaalpoort breed uitgemeten. Op De Nieuwe Reporter werd uitgerekend dat een krant in totaal 20 euro zou gaan kosten; Sekeris weerlegde dat met een goedbedoelde ‘dat klopt van geen kant’. “Dat is alleen zo wanneer je elk artikel los zou kopen, maar je hebt al een dag volledige toegang voor 1,50 euro.”

‘Wij deden pionierswerk’

Zodra de bezoeker de drempel heeft genomen om de eerste keer te betalen, is het hek van de dam, vertelt Sekeris. “Pageviews en bezoekerscijfers zijn niet gedaald”, benadrukt hij, “en met de advertenties op de site heeft het ook niets gedaan, veel adverteerders kijken nog steeds vooral naar bereik.”

Het is echter nog niet duidelijk in hoeverre de bezoekers ook doorklikken – dat wil zeggen betalen – na het lezen van de gratis intro. ”Daar zitten nog grote verschillen,” zegt Sekeris, “toekomstig onderzoek moet dit beter in kaart brengen. Het technische deel hebben we gehad, nu gaan we de marketingkant verkennen.”

Dus is de kastanje uit het vuur? “Wij deden pionierswerk, op onze eigen manier. Een voorbeeld: Google, dat bezig is met en eigen betaalsysteem, liep tegen dezelfde problemen aan en informeerde bij ons hoe we een issue hadden opgelost. Toegegeven, andere kranten zullen ons model niet één op één kopiëren, er zijn verschillende benaderingen mogelijk. Maar ik heb veel collega’s op bezoek gehad die kwamen kijken hoe het bij ons werkt. De grootste winst is dat we als uitgever hebben gezegd: kwaliteitsjournalistiek kan gewoon niet gratis.”

Lees het eindverslag

Reageer

Geef een reactie

*