Nugah Shrestha van Politieke Jongeren: ‘Journalist, influencer, activist, ik word het allemaal genoemd’
Nieuws | Wat zegt de wetenschap?
Onder de vlag @politieke_jongeren bereikt Nugah Shrestha op Instagram in zijn eentje bijna net zo veel mensen als grote nieuwsmedia zoals de Volkskrant en NRC. Hij gebruikt zijn account om jongeren te informeren en politiek bewust te maken, maar worstelt met zijn afhankelijkheid van Big Tech.
Nugah Shrestha is net terug van vakantie en heeft nog een vrije dag. Hij werkt vier dagen per week als wijkregisseur bij een woningcorporatie en heeft één werkdag vrijgehouden om te werken aan zijn Instagram-account @politieke_jongeren. Daar deelt hij met zijn bijna 180 duizend volgers nieuws en commentaar, afkomstig van hemzelf en andere media. De onderwerpen: kwesties die spelen bij jongeren, zoals de woningnood, racisme, extreemrechts, Palestina en het klimaat. Het nieuws over de stortvloed in Nepal, waar Shrestha (30) geboren is, grijpt hij bijvoorbeeld aan om te pleiten voor klimaatrechtvaardigheid.
De berichten zijn kort, makkelijk te begrijpen en bestaan vaak uit een screenshot van een artikel van een nieuwsmedium, eventueel voorzien van een polemische opmerking. Zoals eerder dit jaar, een kop van Nieuwsuur: ‘Is Donald Trump een fascist?’, met Shrestha’s begeleidend schrijven: ‘Ja bro’. De onderbouwing: nieuwskoppen van andere media over immigratiedienst ICE, de door hen gepleegde moord op een activist en de inval in Venezuela.
Zie je jezelf als journalist, influencer of activist?
‘Ik denk dat ik al die labels al wel een keer heb gehad. Wat ik doe zou je journalistiek kunnen noemen, maar het is wel ontstaan vanuit een meer activistische blik op de wereld, om bepaalde zaken te veranderen. Al kan journalistiek daar natuurlijk ook aan bijdragen.’
Het is een vrij beroep. Misschien zijn journalisten ook wereldverbeteraars, maar doen zij dat meer door mensen te informeren in plaats van direct te activeren.
‘Ik weet het niet precies, maar daardoor houd ik open wat ik met het platform kan doen. Ik kan ergens onderzoek naar doen of me ergens over uitspreken. Ik ben nu heel onafhankelijk.’
Wanneer ben je met het account begonnen, en met welk doel?
‘In 2017, net de tijd dat Trump groot werd, dat Brexit kwam, en er veel antimigratieretoriek in de media was. Ik ben zelf migrant en kwam op een leeftijd dat ik daarover ging nadenken. Ik ging studeren en leerde meer over maatschappelijke zaken. En ik zag dat op Instagram nog niet heel veel mensen actief waren op politiek gebied. Het is een uitlaatklep voor mij, maar vooral ook een manier om mensen na te laten denken over bepaalde thema’s.’
Hoe bepaal je over welke onderwerpen je post, en wat je commentaar is?
‘Soms post ik ook iets wat helemaal neutraal is, en soms laat ik meer een opinie doorschemeren. Dat verschilt per onderwerp. Ik lees me in en neem een standpunt in. En ik neem mijn eigen gevoel mee, mijn ervaring. Bijvoorbeeld als het over racisme gaat, of Palestina, of een oorlog in Iran. ’
Hoe zou je je politieke oriëntatie omschrijven?
‘Progressief. Antiracistisch, is dat een politieke oriëntatie? En antifascistisch. Voor gelijkwaardigheid.’
Dat Shrestha zijn kanaal helemaal in eigen beheer heeft, geeft hem veel vrijheid om kritisch te zijn en zijn eigen geluid te laten horen, ‘behalve dat je op sociale media ziet dat bepaalde zaken worden gecensureerd.’ Zijn Instagram-account is al eens verwijderd vanwege auteursrechten, en kon alleen hersteld worden omdat hij via via in contact kwam met een van de weinige vertegenwoordigers van Meta in Nederland. En hij merkt dat posts over bepaalde onderwerpen een stuk minder mensen bereiken. ‘Als ik over Trump post, of over Palestina. Dan ga je wel langer nadenken over wat je post.’ Op die manier kan een algoritme dat bepaalde onderwerpen onderdrukt leiden tot zelfcensuur, denkt hij.
Het tekent de spagaat waar Shrestha, net als veel andere mediamakers, op dit moment in zit: hij wil een publiek kunnen aanspreken buiten de platforms van Big Tech om, maar weet ook dat dáár het publiek zit en de infrastructuur gratis is. Alle alternatieven kosten geld.
Hoe verklaar je dat het account zo succesvol is onder jongeren, en wat kunnen andere media daarvan leren?
‘Er zitten ten eerste gewoon veel jongeren op Instagram, en er is een grote vraag naar nieuws. Een deel van de mensen betaalt daarvoor, maar een ander deel kijkt naar wat er langskomt op Instagram. Ik denk daarnaast dat de toon en het taalgebruik, dat heel erg gericht is op jongeren, eraan heeft bijgedragen. En dat ik een standpunt durf in te nemen over bepaalde zaken.’
‘Dus om terug te komen op de vraag of het journalistiek is: ik probeer altijd zo feitelijk mogelijk te blijven, maar ik ben niet neutraal. Ik denk dat er steeds meer journalisten zijn die erkennen dat ze een bepaalde kleur hebben, en dat dat gewaardeerd wordt door jongeren.’
Veel journalisten zouden zeggen dat een positie innemen hun geloofwaardigheid juist aantast.
‘Dat is misschien het verschil tussen mij en een journalist die voor een krant schrijft. Maar ik denk dat er ook een publiek is dat op zoek is naar journalistiek waarbij mensen zich meer uitspreken. Aan de andere kant zeggen mensen soms tegen me in de comments dat ik neutraal moet zijn.’
Wat vind je eigenlijk van de mainstream-journalistiek in Nederland?
‘De kwaliteit van de Nederlandse kranten is heel goed. En je ziet dat er meer onafhankelijke progressieve media opkomen, zoals Left Laser, OneWorld en Vers Beton in Rotterdam. Maar ook de grotere media vind ik over het algemeen erg goed.’
Wel vindt hij dat er op het gebied van representatie nog veel te winnen valt. Redacties zijn niet zo divers als ze zouden moeten zijn. Hoe dat komt? ‘Ik weet niet of iedereen zomaar de journalistiek in kan. Het is een onzekere wereld met veel mensen die op elkaar lijken. Dat kan mensen met een migratieachtergrond afschrikken, die denken: daar kom ik niet zo makkelijk tussen.’
‘Ik heb weleens stage gelopen bij een weekblad in een tijd waar veel mensen werden ontslagen. Zo’n onzeker bestaan is niet voor iedereen weggelegd. En het heeft ook met taal te maken, denk ik. Nederlands is niet mijn moedertaal, en in de journalistiek, een competitief vak, is taalbeheersing heel belangrijk. Dat kan voor meer mensen een issue zijn. Dat is misschien ook een aanleiding om een eigen platform te beginnen, zodat je op je eigen manier dingen kan posten over het nieuws en een kritische blik kan hebben.”
Tegenbeweging
Shrestha is blij met zijn onafhankelijkheid, en zou die graag nog verder vergroten door los te komen van Big Tech. ‘Het zou beter zijn om gewoon een website te hebben en mijn volgers op de een of andere manier mee te nemen. Het probleem is dat iedereen op die sociale media zit, ook om nieuws te consumeren. Het zou mooi zijn als er een soort tegenbeweging ontstaat, dat mensen weer een papieren maandblad willen lezen. Maar daar heb je weer een groep mensen voor nodig, en tijd.’
Een andere manier om mensen te bereiken buiten het internet om, is het organiseren van evenementen. ‘Waar je een gemeenschap samen kan brengen om over politieke thema’s te praten.’ Dat zou heel interessant kunnen zijn, denkt hij. Het startschot daarvoor heeft hij al gegeven: dit jaar organiseert Shrestha vier avonden in poppodium Paard in Den Haag, waar hij met jongeren in gesprek gaat over verzet tegen ‘neoliberaal prutsbeleid’ en ‘walgelijke zondebokpolitiek’.
‘Daar komen heel veel jonge mensen op af, uit het hele land. Het is wel een beetje elitair: je gebruikt een bepaalde taal, die niet voor iedereen toegankelijk is, en ook de locatie is niet voor iedereen bereikbaar. Ik denk daar wel kritisch over na. Maar het is ook belangrijk om een gevoel van herkenning te hebben en onderdeel te zijn van een groep. Dat is mooi om te creëren. Maar ja, dan heb je wel weer social media nodig om ervoor te zorgen dat er mensen op afkomen, haha.’
Over de auteur
